Beau-kaaltjes

 Sabine Vanbiervliet, dinsdag 17 april 2012

Wie mij één dezer dagen tegenkomt in de supermarkt, denkt waarschijnlijk dat ik te veel tijd heb en die tijd vul door langzaam en zorgvuldig mijn confituur te kiezen, of dat ik een veeleisend en perfectionistisch mens ben wat betreft ons zoet boterhambeleg en daarom een zoektocht ben begonnen naar de ultieme chocopasta. Niet is minder waar (vooral niet van dat perfectionistisch), ik heb gewoon een nieuw projectje: deksels. Dekseltjes in keramiek uiteraard, maar dan wel voor een glazen potje, een bokaal, en liefst ééntje die al eens gebruikt is, bijvoorbeeld van choco of groene bonen. Vandaar mijn obsessie om alle winkelrekken af te schuimen naar mooie bokalen, grote, ronde, hoekige of met een bol buikje, ...  vandaar ook dat ik hier thuis mijn gezin verwen met totaal andere merken van confituur en mayonaise dan hun smaakpapillen gewend zijn.

Hoe kom ik nu op dat  bizarre idee om dekseltjes in keramiek te combineren met hergebruikte bokalen?

Vroeger mocht ik als klein meisje soms voor 10 frank snoep kopen in het snoepwinkeltje naast de kerk. Het was voor die tijd al behoorlijk ouderwets ingericht, met houten kasten en geruite tegeltjes op de vloer. Ik kan me nog de typische geur van het winkeltje voor de geest halen. Het winkelvrouwtje was steevast gekleed in een bloemetjesschort uit een stofje waar tegenwoordig hippe rokken van gemaakt worden. Snoep stond er uitgestald in mooie grote bokalen met prachtige deksels. Die bokalen waren voor ons, kinderen, streng verboden terrein. Je moest aanwijzen welke snoep je wilde en dat werd dan zorgvuldig voor je ingepakt in zo’n mooi papieren zakje met krullige motiefjes. Een hele zondag kon je daar deugd van hebben, van je zakje snoep van 10 frank, er behoedzaam één zuurtje uitkiezend en daar dan heel lang mee doen. 

Maar Vroeger bestond een gezin ook simpelweg uit “Vader, moeder en de kinders tot de dood ons scheidt”. Vandaag kan en mag iedereen gelukkig zonder probleem opteren voor zijn eigen “way of life”. Homogezinnen, nieuw samengestelde of multiculturele gezinnen... op ieder potje past een deksel.

Vanuit die gedachtengang ging ik aan de slag met lege bokalen die normaalgezien, eens ze van deksel en inhoud ontdaan zijn, veroordeeld worden tot de glasbak. In Het Pottenatelier krijgen ze echter een nieuw leven, ééntje met een dekseltje in keramiek, vrolijk van kleur en vorm. Een dekseltje dat hen beter doet uitkomen en waardoor ze blinken in hun glazen velletje! Waarom zou een pot groene bonen geen tweede kans mogen krijgen en zo een prachtige Beau-kaaltje worden?

Een Beau-kaaltje dat je dan kan opvullen met lekkere neuzen, heerlijke zelfgebakken koekjes, zalige chocolaatjes, om er dan af en toe ééntje uit te nemen en daar weer eens onbekommerd en nostagisch van te genieten zoals vroeger maar dan wel met al die vrijheden en verworvenheden van vandaag.


Dit was een blogje over: collectie, inspiratie, atelier

0 reactie(s)



Laat een berichtje achter!

Naam*

Website

E-mailadres (wordt niet gepubliceerd)

Mijn berichtje*